Bir su değirmeni düşünün…
Suyu akmazsa çark dönmez.
Çark dönmezse değirmen çürür.
Dışarıdan bakınca bina yerinde durur ama içeride ..!!
Sendikalar da böyledir.
Tabela yerinde olabilir.
Salon dolu olabilir.
Mikrofon çalışıyor olabilir.
Ama çark dönmüyorsa, o bina sadece hatıradır.
Kalabalık saman alevi gibidir. Parlar, söner.
Topluluk kor ateştir. Üstü kül tutsa da içten yanar.
Kalabalık çağrıyla gelir.
Topluluk inançla kalır.
Kalabalık slogan atar.
Topluluk sorumluluk alır.
Kalabalık görünür.
Topluluk yön verir.
Sendikal hayatın kırılma noktası tam da burasıdır.
Sendikalar bazen refleksle yaşıyor.
Bir kriz olur, açıklama gelir.
Bir sorun çıkar, tepki verilir.
Bu karamboldur.
Tercih ise şudur:
Sorun çıkmadan pozisyon almak.
Hak kaybı yaşanmadan plan yapmak.
Gündem oluşmadan gündem kurmak.
Karambol rüzgâra bakar.
Tercih pusulaya.
Örgüt içinde en pahalı şey zamandır.
Ama bazen o zamanı küçük kırgınlıklara harcanır.
Trip büyüdükçe kurum küçülür.
Tarz büyüdükçe kurum güçlenir.
Trip kapı kapatır
Tarz kapı açar.
Sendika küslükle değil, adaletle büyür.
Bazıları süreci tombala gibi izler:
“Bakalım torbadan ne çıkacak.”
Ama örgütlü mücadele tombala değildir.
Satrançtır.
Sabır ister.
Plan ister.
Fedakârlık ister.
Tombalada çıkanı beklersin.
Satrançta öngörürsün.
Kalabalık olmak kolaydır.
Topluluk olmak emek ister.
Gürültü kısa sürer.
Ağırlık iz bırakır.
Devamı var…